کرونا

ویروس کرونا ممکن است منجر به ناباروری در مردان شود!

ویروس کرونا ممکن است منجر به ناباروری در مردان شود

 بر اساس یک مطالعه اسرائیلی، تعداد اسپرم مردان آلوده 30 روز پس از تشخیص Covid-19 به نصف کاهش می یابد. این مطالعه جدید ادعا کرده است، مردانی که از علائم COVID-19 متوسط ​​یا شدید بهبود می یابند،ممکن است قدرت باروری آن کاهش یافته باشد. البته از آنجا که هنوز هیچ مجله ای مطالعه را به صورت عمومی منتشر نکرده است،این بدان معناست که دانشمندان از سراسر جهان هنوز نتوانسته اند به قطعیت در این موضوع و روش های آن برسند.تحقیقات منتشر نشده، که توسط پروفسور دن آدرکا از مرکز پزشکی Sheba در تل آویو انجام شده،گزارش داده است که ویروس در 13% نمونه های اسپرم افراد مبتلا وجود داشته است.

همچنین 50 % کاهش حجم، غلظت و تحرک اسپرم در بیماران با علائم متوسط ​​30 روز پس از تشخیص گزارش شده است. تحقیقات هنوز مشخص نکرده است که آیا ویروس کرونا می تواند به بیضه ها آسیب برساند یا خیر. پاسخ دانشمندان ممکن است چندین سال طول بکشد.این محقق اسراییلی می گوید:  این احتمال وجود دارد که اگر دو ماه و نیم پس از بهبودی، آزمایش اسپرم را انجام دهیم حتی شاهد کاهش باروری بیشتر از 50 درصد نیز باشد.

این مطالعه همچنین از تغییرات دو نوع سلول در بیضه های  12 بیمار کرونایی خبر داده است. سلولهایی به نام سلولهای سرتولی و لایدیگ به ترتیب برای بلوغ اسپرم و تولید تستوسترون مورد نیاز هستند.پروفسور آدرکا معتقد است که این امر به دلیل اتصال ویروس به گیرنده های ACE2 موجود در هر دو نوع سلول است و پس از آن سلول ها می میرند و این امر منجر به ناباروری می شود.

پروفسور آدرکا مطمئن نیست که این تأثیرات قابل برگشت هستند یا در طولانی مدت ادامه می یابند. پزشکان باید شش ماه یا یک سال بیماران مشابه را معاینه کنند تا مشخص شود آیا این خسارت “وابسته به زمان” است یا نه؟ این کاری است که تیم او قصد انجام آن را دارد.این محققین قصد دارند آنزیمی به نام TMPRSS2 را نیز بررسی کنند.TMPRSS2 به ویروس در اتصال به گیرنده ACE کمک می کند و داخلی سازی آن را در سلول ها تسهیل می کند. این پدیده ممکن است بیشتر بودن میزان مرگ و میر ناشی از COVID-19 در مردان را نشان دهد.

پروفسور آلن پیسی، کارشناس برجسته باروری مردان در دانشگاه شفیلد  نیز در گفتگو با MailOnline ، اظهار داشته است که اگر ویروس کرونا باعث کاهش گذرا تولید اسپرم شود، تعجب نخواهد کرد. وی گفته است: ” حتی آنفلوانزا باعث کاهش موقت تعداد اسپرم می شود. سوال این است که آیا دائمی است و آیا قابل بازیابی است؟وی همچنین معتقد است اثبات وجود ویروس در داخل اسپرم واقعاً دشوار است. تاکنون هیچ مدرکی مبنی بر انتقال این ویروس از طریق مایع منی یا مایعات واژن وجود ندارد.

نکته مهمی که باید برای نسبت‌دادن این عارضه به کووید-19 مدنظر داشته باشیم این است که ویروس برای آسیب به سلول‌های جنسی ابتدا باید وارد جریان خون شده و از این طریق به اندام‌های مختلف بدن ازجمله بیضه انتقال پیدا کند. اما بر اساس مطالعات منتشرشده تاکنون هیچ سازوکار مشخصی برای انتقال ویروس کرونا به جریان خون مشاهده نشده است. هنوز هیچ کس نمی داند که این مشکل چقدر شدید است و این اثرات قابل برگشت هستند یا خیر.

عفونت به عنوان یک دلیل زمینه ای احتمالی برای ناباروری مردان پذیرفته شده است.به عنوان مثال اوریون ممکن است در طولانی مدت بر باروری بیماران مرد تأثیر بگذارد و باعث آزواسپرمی شود، بنابراین می دانیم ویروس ها می توانند چنین تاثیری داشته باشند.

کرونا

مطالعات اولیه در مورد اثرات کروناویروس بر ناباروری مردان

 پیش تر دانشمندان اشاره کرده بودند که کاهش تعداد اسپرم در مردان می تواند به دلیل  تب که یکی از علایم بیماری کرونا می باشد، اتفاق بیفتد. هر گونه عفونت ویروسی مانند  Covid-19 می تواند منجر به تب درجه بالا و کاهش تعداد و تحرک  اسپرم به طور موقت شود.به طور کلی اعتقاد بر این است که تب شدید می تواند برای عملکرد طبیعی بیضه ها مضر باشد. تب یکی از ویژگی های قابل توجه COVID ‐ 19   است و بنابراین ممکن است نقش مهمی در اختلال عملکرد بیضه داشته باشد. سلولهای زایا می توانند با سرعت نرمال در دمای کمتر از 8/37 درجه سانتیگراد ایجاد شوند.

با این حال، درجه حرارت بالاتر ممکن است باعث آسیب غیر قابل برگشت به سلولهای زایا شود. تحقیقات تأیید می کند که درجه حرارت بالا می تواند منجر به توقف میوزی سلولهای زایا شود. از طرف دیگر گزارش های محققان نشان داده است کهاکثر مردان مبتلا به عفونت فعال دارای سطح تستوسترون و دی هیدروتستوسترون پایین هستند.

مکانیسم های درگیری کروناویروس و باروری مردان

باروری مردان ممکن است از دو طریق  توسط ویروس کرونا ویروس درگیر شود:

  • اثرات مستقیم سیتوپاتیک ناشی از تکثیر ویروس و انتشار ویروس در بیضه
  • آسیب غیرمستقیم به باروری مردان ناشی از آسیب شناسی ایمنی.

ویروس هایی مانند HEV 26 و ZIKV ، 27 ، 28  می توانند در دستگاه تولید مثل مردان تکثیر شوندو در نهایت منجر به آتروفی بیضه و ناباروری مردان شوند.

SARS ‐ CoV-2 نیز از طریق اتصال ACE2 و از طریق پرایمینگ توسط TMPRSS2 وارد سلول می شود. ACE2 فقط در سلولهای اسپرماتوژنیک و سلولهای سوماتیک بیضه بیان می شود. ACE2 نشان می دهد پتانسیل بالایی برای آسیب بیضه و اختلال اسپرماتوژنز دارد.

TMPRSS2، به عنوان یک ماده ضروری پروتئاز برای عفونت ویروسی، در اسپرماتوگونی و اسپرماتید بیان می شود. بیان همبستگی ACE2 و TMPRSS2 در سلولهای اسپرماتوگونی و لایدیگ نشان می دهد که بیضه در معرض خطر می باشد که در برابر عفونت SARS ‐ CoV ‐ 2 آسیب پذیر است و  ممکن است منجر به آتروفی بیضه و ناباروری مردان شود.

جالب است که بیان بیضه ACE2 مربوط به سن است. بالاترین بیان در بیماران 30 ساله ثبت شده است که بالاتر از افراد 20 ساله است، در حالی که بیماران 60 ساله پایین ترین سطح بیان را نشان می دهند.این امر ممکن است نشان دهد که بیماران جوان پسر در معرض خطر بیشتری برای آسیب بیضه توسط COVID-19 نسبت به بیماران مسن هستند.

از طرف دیگر کروناویروس می تواند باعث کاهش تعداد سلول های لیدیگ شود. سلول های لیدیگ که در فضای بینابینی سمی نفروس توبول وجود دارند آندروژن ها را تولید می کنند. تکثیر SARS ‐ CoV ‐ 2 در سلول های لیدیگ تولید کننده تستوسترون ممکن است تولید تستوسترون را مختل کند.

اثر کرونا ویروس بر ریزمحیط بیضه

علاوه بر این، ویروس کرونا ممکن است به طور مستقیم ریز محیط بیضه را که از اسپرماتوژنز پشتیبانی می کند مختل کند. در خروس های آلوده به CoV ، تجزیه و تحلیل بافت شناسی نشان داد که اختلال در لوله های اسپرم ساز و از بین رفتن غشای پایه، منجر به تخریب ریز محیط اسپرماتوژنز می شود، که به کاهش غلظت اسپرم زنده کمک می کند. بنابراین، احتمالاً تخریب بیضه بواسطه چندین عامل همپوشانی شده  اتفاق می افتد. از طرف دیگر بیضه عضوی با امتیاز ایمنی بالا  است.

سد خونی – بیضه ای (BTB)

سد خونی – بیضه ای (BTB) از بیضه ها در برابر حمله پاتوژن محافظت می کند. این سد تعادل ریز محیط بیضه و سلامت باروری مردان را در محیط پیچیده اپیتلیوم اسپرم ساز حفظ می کند.  رشد بافت بیضه از سلولهای ایمنی و سیتوکین های آنها سود می برد و پاسخ ایمنی برای کنترل و از بین بردن عفونت ویروسی بسیار حیاتی است.با این حال، عفونت و التهاب ممکن است تعادل سیستم ایمنی بدن را از بین ببردیا از طریق نقص ایمنی یا بیش فعالی، ممکن است منجر به اثرات مخربی در انسان شود.

سد خونی – بیضه ای ممکن است مانعی کامل برای ویروس های تحت التهاب سیستمیک یا موضعی نباشد. برای از بین بردن عفونت ویروس، طوفان سیتوکین های التهابی می تواند لکوسیت ها را بکار گیرد، در نتیجه بواسطه التهاب  نفوذ لکوسیت ها در مراکز بین بافتی بیضه ها را شاهد خواهیم بود. این تغییر به عنوان یکی از ویژگی های ارکیت بیضه مردان نیز شناخته می شود که  ممکن است منجر به ناباروری شود. در واقع، احتمال زیادی وجود دارد که مردان مبتلا به SARS ‐ CoV ‐ 2 از یک سندرم شبیه ارکیت رنج ببرند.

طوفان سیتوکین های التهابی و ناباروری مردان

تحقیقات اولیه نشان  داده است که بسیاری از موارد کشنده  COVID-19 ناشی از فعال شدن بیش از حد سیستم ایمنی بدن فرد است. درک بهتر این پدیده می تواند در جلوگیری از اثرات کشنده ویروس موثر باشد. این وضعیت به عنوان طوفان سیتوکین شناخته می شود.

سندرم آزادسازی سیتوکین

زمانی رخ می‌دهد که تعداد زیادی از گلبول‌های سفید  فعال شده و همگی سیتوکین‌های التهابی رها می‌کنند که به نوبه خود، تعداد بیشتری از گلبول‌های سفید را تحریک و فعال می‌کند. سلول‌های دفاعی یادشده، توسط سلول‌های آلوده‌شده‌ای فعال می‌شوند که در اثر آپوپتوز یا نکروز می‌میرند. این اتفاق زمانی می‌افتد که دستگاه ایمنی، مشغول مبارزه با عوامل بیماری‌زا است، چرا که سیتوکین‌ها در واقع، به سلول‌های ایمنی همچون  T  و ماکروفاژها علامت می‌دهند تا به محل عفونت حمله‌ور شوند. علاوه بر آن، سیتوکین‌ها این سلول‌های ایمنی را تحریک می‌کنند و سبب می‌شوند تا آنها، میزان بیشتری سیتوکین ترشح کنند.

مانند سایر مولکول های سیگنالینگ (از جمله هورمون ها)، سیتوکین ها نیز می توانند وارد جریان خون شوند. آنها می توانند کل بدن را تحت تأثیر قرار داده و منجر به سپسیس شود. مقادیر زیادی سیتوکین می تواند باعث التهاب گسترده (سیستمیک) شود که ممکن است به اندام های مختلف بدن آسیب برساند. برخی از سیتوکین ها نیز می توانند رگ های خونی را تحت تأثیر قرار دهند. حتی باعث افت چشمگیر فشار خون شوند.

این امر خون رسانی را محدود می کند و باعث از کارافتادگی بافت ها و اندام های حیاتی از جمله قلب، ریه ها، مغز و کلیه ها و عدم اکسیژن رسانی می شود. طوفان سیتوکین منجر به مرگ و میر بالای ” آنفلوانزای مرغی ” H5N1 در سال 2005 بود.کارشناسان معتقدند که این طوفان ممکن است در همه گیری های قبلی مانند همه گیری آنفولانزای اسپانیا در پایان جنگ جهانی اول نقشی داشته باشد که منجر به کشته شدن نزدیک به 50 میلیون نفر شد.

بیضه آلوده به SARS

از طرف دیگر در بیضه های آلوده به SARS، تجزیه و تحلیل ایمونوهیستوشیمی نشان داده است که مقدار زیادی از رسوب IgG در اپیتلیوم لوله های اسپرم ساز و همچنین در سلولهای زایای تخریب شده و سرتولی  وجود دارد. وجود رسوب خطی IgG و کمپلمان در غشاء پایه توبول نشانه تولید آنتی بادی بر ضد آنتی ژن غشــاء پایـه است.

نتیجه گیری

برای نتیجه گیری نیاز به زمان و مطالعات بیشتر با جامعه آماری بزرگتر است. هنوز نتایج دقیقی در این باره منتشر نشده است.

 

پاپیلوما

پاپیلوما ویروس انسانی و ناباروری مردان

 مقدمه

عوامل متعددی در بروز ناباروری در مردان مؤثر است که از آن جمله می توان به عفونت های دستگاه تناسلی اشاره کرد. عفونت های تناسلی می توانند در اثر آلودگی های میکروبی، قارچی و ویروسی به وجود آیند. اخیراً تحقیقات مختلفی در رابطه با عفونت پاپیلوما ویروس و تأثیر آن بر پارامترهای عملکردی اسپرم از جمله حرکت، مورفولوژی، تعداد اسپرم ها و کاهش قدرت باروری مردان انجام گرفته است، ولی ارتباط بین عفونت با این ویروس و ناباروری در مردان هنوز مبهم باقیمانده است.

علل ناباروری در مردان

ناباروری در مردان به عدم توانایی در باردار نمودن زوجه پس از یک سال آمیزش و در زنان به عدم بارداری پس از این مدت گفته می شود. همچنین اگر زنی نتواند جنین را در رحم خود نگه دارد و آن را سقط کند، نابارور به شمار می آید ناباروری و نازایی فقط به یک عامل وابسته نیست و عوامل بسیاری در آن دخالت دارند،این عوامل به سه دسته تقسیم می شوند:

  • عوامل ژنتیکی
  • عوامل محیطی
  • عوامل عفونی

در سال 1993سازمان بهداشت جهانی روی نقش عفونت های تناسلی در ناباروری انسان تأکید داشت. اغلب عفونت های ناحیه تناسلی مردان ممکن است سبب القاء ناباروری شود. گزارش شده است که در حدود15-20 درصد موارد ناباروری نتیجه آلودگی مایع منی است. بر اساس جایگاه های مختلف عفونت، سازوکارهای پاتوژنیک مختلفی توصیف شده اند.
ناباروری مردان از اثرات مهم و برجسته عفونت های باکتریایی مجاری ادراری- تناسلی است. این نوع عفونت در مجاری ادراری – تناسلی مردان سبب اختلال در فرایند اسپرماتوژنز، عملکرد، ساختار اسپرم (تحرک، قابلیت بقاء، واکنش آکروزومی، اتصال اسپرم به تخمک اسیب به DNA و غشا اسپرم). علاوه بر باکتری ها، ویروس ها نیز می توانند در ناباروری مردان و زنان نقش داشته باشند.

 

پاپیلوماویروس انسانی

پاپیلوما ویروس انسانی یکی از مهمترین ویروس هایی است که از طریق جنسی انتقال می یابد. تاکنون بیش از 25 ژنوتیپ از این ویروس شناسایی شد ه است. که سبب آلودگی ناحیه تناسلی شده و حداقل 59 ژنوتیپ به عنوان پر خطر یا انکوژن در نظر گرفته می شوند. شیوع عفونت پاپیلوماویروس در اسپرم مردان فعال از لحاظ جنسی وجود دارد و اخیراً فرضیه ارتباط آن با ناباروری مردان مطرح شده است .

تحقیقات انجام شده

در مورد ارتباط آلودگی با این ویروس و تغییر کیفیت پارامترهای اسپرم و بروز ناباروری مطالعات مختلفی انجام گرفته است. ولی هنوز این ارتباط به طورقطع تأیید نشده است. در واقع نتایج بعضی از مطالعات حاکی از تأثیر منفی این ویروس بر پارامترهای اسپرم و بعضی دیگر دال بر عدم ارتباط عفونت این ویروس و تغییر کیفیت پارامترهای اسپرم و حتی سقط جنین می باشد.
بزولد نشان داد که عفونت های منی از جمله عفونت پاپیلوماویروس حتی در مردان بدون علامت نیز وجود دارد. و اغلب با کیفیت پایین اسپرم و تغییر در دو عامل اصلی یعنی حرکت پیشرونده و مورفولوژی اسپرم مرتبط بوده که در نهایت روی باروری مردان مؤثر استو حتی می تواند منجر به ناباروری شود. در چندین مطالعه دیگر نیز به کاهش تحرک اسپرم در نتیجه آلودگی با پاپیلوما اشاره شده است.

شیوع ویروس

شیوع ویروس پاپیلوما در نقاط مختلف جهان از صفر تا 79 درصد متغیر است. مطالعات مختلف نشان داده است. که به طور میانگین بیش از 15 %از مردان و زنان که از لحاظ جنسی فعال هستند در زندگیشان عفونت پاپیلوما را خواهند داشت. و خطر این آلودگی میتواند با داشتن شریک های جنسی چندگانه، ارتباط جنسی بدون کاندوم و سیگار کشیدن افزایش یابد. عفونت پاپیلوماویروس و توزیع ژنوتیپ آن در مردان آسیایی، به ویژه در مردانی که باروری آنها محرز شده است به ندرت گزارش شده است .

ختنه و عفونت پاپیلوما ویروسی

ختنه ممکن است خطر ابتلای مردان به عفونت ویروس پاپیلومای انسانی و نیز احتمال انتقال به زوجه را کاهش دهد که این خود سبب کاهش خطر ابتلای سرطان گردن رحم در خانم ها می شود. ختنه در مردان سبب کاهش سطح تماس در آلت تناسلی و نیز جلوگیری از فیموز یا تنگی غالف می شود. کاهش سطح تماس در آلت تناسلی یکی از عوامل کاهش احتمال آلودگی به عفونت پاپیلوما است. طبق تحقیقاتی که در ایالت متحده آمریکا انجام گرفته، شیوع عفونت پاپیلوما ویروس در سر آلت مردان ختنه نشده 13 %و در مردان ختنه شده 02 %بوده است . از طرفی، رفتارهای همجنس گرایانه و یا داشتن رابطه جنسی با چند نفر احتمال عفونت پاپیلوما ویروس را افزایش می دهد.

شیوع پاپیلوما ویروس در ایران

کشور ما ایران یک کشور آسیایی است و شیوع این ویروس در این قاره نسبت به قاره های دیگر کمتر است. از طرفی در کشور اسلامی ما تقریباً همه مردان در خردسالی ختنه می شوند که این خود دلیل دیگری بر کاهش شیوع ویروس پاپیلوما در کشورمان است. از دیگر عوامل شیوع این ویروس، رفتارهای همجنس گرایانه بوده است، در کشورهای پیشرفته رفتارهای همجنس گرایانه نسبت به کشور ما بسیار بیشتر است. و این خود دلیلی دیگر بر کاهش شیوع این ویروس در کشورمان است. در مطالعاتی که در سایر نقاط جهان صورت گرفته. رابطه بین عفونت پاپیلوما ویروس و ناباروری در مردان تأیید شده است.